nieuws

9 dec

Amstel Uitgevers (Mouria) en Uitgeverij Contact bundelen hun krachten

Uitgeverij Contact en Amstel Uitgevers (Atlas, Augustus,L.J. Veen, Business Contact, Mouria en Olympus/Pandora) gaan per 1 januari 2012 samen verder als één uitgeverij onder de naam Atlas-Contact. Door deze samenvoeging kan de uitgeverij zich beter concentreren op de redactionele en commerciële begeleiding van haar auteurs. Hierdoor is de uitgeverij klaar voor de nieuwe fase waar het boekenvak voor staat.

De belangrijkste verandering als gevolg van de samenvoeging is de wijze waarop de uitgeverij zich intern organiseert. Om de auteurs, boekhandels en andere verkoopkanalen in de komende jaren beter te gaan bedienen is een nieuwe organisatievorm noodzakelijk. Auteurs zullen hiervan profiteren doordat de nieuwe uitgeverij borg blijft staan voor inhoudelijke kwaliteit en redactionele begeleiding, ook in een structureel verslechterende boekenmarkt. Bovendien zal de uitgeverij meer tijd en middelen gaan vrijmaken voor marketing.

Contact en Amstel hebben scherp geanalyseerd welke lange-termijnontwikkelingen de boekenmarkt kenmerken, en hebben daarbij ook goed geluisterd naar de boekhandel. Er zullen vanaf 2012 jaarlijks aanmerkelijk minder titels worden uitgebracht. De nieuwe uitgeverij zal boekhandels en andere verkoopkanalen nog beter ondersteunen bij het verkopen van boeken.

De nieuwe uitgeverij zal minder imprints op de markt brengen, die stuk voor stuk een duidelijk profiel krijgen. De belangrijkste literaire naam wordt Atlas-Contact, waaronder fictie en non-fictie zal verschijnen. L.J. Veen wordt de lijn voor klassiekers, Business Contact voor de zakelijke markt.

Boven op alle goede redenen om deze organisatiewijziging nu aan te kondigen en ter hand te nemen, is er ook een pragmatische noodzaak. De Nederlandse boekenmarkt is een nieuwe fase van structureel dalende verkopen in gegaan. De krimp van de markt in 2011 is niet conjunctureel maar blijvend van aard. Zonder samenwerking zouden Amstel en Contact op termijn hun dienstverlening aan auteurs en boekhandels niet kunnen waarborgen, laat staan op onderdelen verder kunnen versterken.

Mizzi van der Pluijm, directeur/uitgever: ‘Ook in een dalende markt kan een uitgeverij floreren. Door één sterke uitgeverij te creëren in plaats van zes kleinere en het roer op een aantal terreinen om te gooien, verwachten wij het antwoord te hebben op de uitdagingen waarvoor moderne uitgevers in de komende jaren staan. De moeilijkste beslissing is daarbij het afscheid van enkele imprints. Bij sommige medewerkers en auteurs roept dat emoties op die ik volledig begrijp. Wij zullen ervoor zorgen dat we de identiteit en kwaliteit waarborgen. Wij zullen ook hun betrokkenheid nodig hebben om Uitgeverij Atlas/Contact de komende jaren nog meer literaire kleur en diepgang te geven. Dankzij deze organisatieverandering creëren we een helder perspectief: Atlas/Contact wil de mooiste literaire uitgeverij van Nederland verder uitbouwen.’

Lees hier het interview met Mizzi van der Pluijm in Boekblad

Mouria Leestip

De nieuwe vertaling van Lord of the Flies van William Golding

Heer van de vliegen is een baanbrekende roman die op schrijnende wijze de dunne scheidslijnen tussen 'goed' of 'kwaad' en tussen 'beschaving' en 'verwildering' laat zien.

'Adembenemend uitgewerkt. Terecht staat Heer van de vliegen  - vooral bij scholieren en studenten - al een halve eeuw lang in de top tien van favoriete desert island books.' - NRC Handelsblad

Lezer van de maand

'Ik ben er stil van'

Eefje Jansen over 'Kamer' van Emma Donoghue:
"Ik ben er helemaal stil van... Het gevoel dat dit boek oproept bevat zoveel tegenstellingen: het is tegelijkertijd beklemmend en bevrijdend, droevig en vrolijk, extreem bijzonder en toch alledaags.
Voor de moeder van Jack krijg je zo ongelofelijk veel bewondering, dat is niet in woorden uit te drukken. Eigenlijk is het hele boek niet in woorden uit te drukken, je moet het gewoon zelf lezen."

Eefje is onze 'Lezer van de maand' en krijgt een boek kado. Doe ook mee en mail je tips of mening naar info@mouria.nl.

Blogs

06-12-2011 Lijstjes »

Ze zijn er weer, de eindejaarslijstjes. Mooiste CD’s, beste restaurants, beste toneelvoorstellingen, maar vooral heel veel lijstjes met de mooiste boeken van 2011. Gelukkig zijn onze boeken ook dit jaar weer veelvuldig genoemd. The New York Times was de eerste, in haar Top-100 stonden behalve Murakami (lees die auteur) en Fukuyama ( een van de meest vooraanstaande denkers van dit moment) ook Glen Duncan met De laatste weerwolf (‘The challenge for any writer working within an established genre, especially a genre with a reputation for high camp, is to bring something new to the table while adhering to tradition. On both points, Duncan scores high Marks. … ‘Come to feel endemic to Duncan’s glorious, chatty project and the morally and physically ambiguous character he’s created. I can’t help thinking that wry, world-weary Jake Marlowe would make a fabulous dinner companion. Just not during a full moon.’).

Ali Smith scoort ook hoog met Als niet dan zou. Het Amerikaanse boekenvakblad Publishers Weekly zet haar in de Top 10 voor 2011 ( ‘Her playful, breathlessly ebullient style that make this book a gem.’), maar ook The Guardian (‘Ali Smith's gleaming There but for the took the biscuit this year.’en ‘A brilliant title for a brilliant novel.’) en The Independent ( ‘a soaring, swooping novel of belonging, community and alienation’) vinden haar roman tot het beste van 2011 behoren.

Justin Cartwright, Andermans geld, blijft ook niet onopgemerkt. ‘Droll, sharp and deftly-crafted tale of private bankers and public downfall: an astute alignment of social satire and family saga.’ wordt deze hoogst actuele roman door The Independent genoemd, en ook op de lijst van de beste boeken van 2011 van The Guardian staat deze roman, ‘a believable, fictional private bank on the brink of destruction’.

Twee persoonlijke favorieten buiten ons fonds? Julian Barnes won volkomen terecht de Man Booker Prize voor zijn roman Alsof het voorbij is en Claire Tomalin voor haar biografie over Charles Dickens.

30-09-2011 Van 3+ naar 2.0 »

 Het allereerste computerprogramma dat ik op de universiteit onderwezen kreeg was dBase 3+. Waarom een stel alfa’s concordantieprogramma’s moest leren, inclusief programmeertaal, is me nu nog niet duidelijk, en toen ook niet. Maar al snel kwam daar, na Wordstar en nog enkele tekstverwerkingsprogramma’s, het programma WordPerfect 4.2. Wat er met WordPerfect 1 tot en met 4.1 ooit is gebeurd: geen idee. Volgens mij kwam na 4.2 versie 5.1 en daarna ben ik het kwijt geraakt. Inmiddels is Windows 7 op mijn computer geïnstalleerd en is eigenlijk alles tenminste 2.0. Het hele leven is eigenlijk 2.0+, en dat geldt zeker voor vele huwelijken. Voor hen die daarin zitten heeft Pamela Haag een boek geschreven: Huwelijk 2.0.
Een onmisbaar handboek voor de moderne, getrouwde mens. Feilloos analyseert Haag het huidige huwelijkse bestaan van velen van ons. Over het huwelijk en de carrière, over het verschil tussen ‘Alles Hebben’ en ‘Twee dingen Zo’n Beetje Voor De Helft Hebben’, over ‘Ouderschaphuwelijken’ (lees vooral hoofdstuk 7: Kinderen, de nieuwe echtgenoten’), over ontrouw, overspel en de nieuwe monogamie.
Haag vraagt zich af waarom huwelijken vaak verworden tot een ‘weinig conflict, weinig stress, weinig plezier relatie.’ En ze laat zien dat er een derde weg is tussen ‘uitzitten’ en scheiden. Kortom, Huwelijk 2.0 is actueel en onmisbaar voor velen. Dat je, zoals The Washington Post opmerkte ‘er iets van leert zonder dat je het merkt, zo veel plezier heb je tijdens het lezen’ is mooi meegenomen. Een extraatje, het boek zou alleen al daarom Huwelijk 2.1 kunnen heten. Maar het boek dat je moet lezen heet Huwelijk 2.0 van Pamela Haag.

Martijn David, uitgever Mouria

12-09-2011 Eeuwigheidswaarde »


‘Voor mij heeft Heer van de vliegen altijd datgene vertegenwoordigd waar romans voor bedoeld zijn en wat hen onmisbaar maakt. Mogen we verwachten aangenaam bezig te worden gehouden wanneer we een verhaal lezen? Uiteraard. Een proeve van verbeelding die ons niet aangenaam bezighoudt, stelt weinig voor. Maar er moet meer zijn. Een geslaagde roman hoort de scheidslijn tussen schrijver en lezer op te heffen, zodat ze één kunnen worden. Wanneer dat gebeurt, gaat de roman deel uitmaken van ons leven. Als hoofdgerecht, en niet als toetje. Een geslaagde roman moet inbreuk plegen op het leven van de lezer, moet ervoor zorgen dat hij of zij afspraken misloopt, maaltijden overslaat, de hond vergeet uit te laten. In de beste romans wordt de verbeelding van de schrijver de werkelijkheid van de lezer. Met een felle, alles verzengende gloed.’

Dit citaat komt uit het voorwoord van Stephen King bij de nieuwe vertaling van Lord of the Flies van William Golding. Harm Damsma en Niek Miedema hebben een prachtig werk afgeleverd dat recht doet aan het proza van Golding. En alhoewel het boek in 1954 voor het eerst verscheen, heeft het nog niets aan kracht ingeboet.
‘Zou het niet eens een aardig idee zijn om een verhaal te schrijven over een stel jongens (...) om te laten zien hoe zij zich écht gedragen?’ schreef Golding ooit.
‘Het wás een aardig idee. Een grandioos idee zelfs, dat een grandioze roman heeft opgeleverd, die nog even opwindend, betekenisvol en tot nadenken stemmend is als toen hij in 1954 voor het eerst werd uitgegeven.’ schrijft Stephen King nu.
Heer van de vliegen heeft eeuwigheidswaarde, zo’n boek waarop de tand des tijds geen vat krijgt, dat generaties blijft boeien. Zulke boeken verschijnen niet iedere dag, het kerkhof der vergetelheid is overvol. Of er dit najaar weer zo’n ‘klassieker’ verschijnt als deze roman? Geen idee. Als uitgever moet je voorzichtig zijn met dit soort uitspraken, al is het alleen maar omdat meer dan twintig uitgevers Lord of the Flies hebben afgewezen alvorens Faber & Faber het manuscript oppakte. De tijd is een hardere en wellicht ook een betere criticus dan een uitgever.
Deemoedig kijk ik nu naar een boek dat zojuist van de pers is gerold: Ali Smith – Als niet dan zou. Of deze roman over vijftig jaar nog gelezen wordt weet niet, maar het zou kunnen. En dan heb ik dat toch maar mooi bij deze gezegd.

Martijn David, uitgever Mouria


30-08-2011 Lees hier een voorpublicatie van Verloren Bagage (nu in de boekhandel) »

FOTO'S

We hebben dezelfde herinnering.
Het is heel vroeg. De zon komt net op. We gapen alle drie - vader, moeder en zoon - van de slaap. Moeder heeft thee gezet, of koffie, en die drinken we werktuiglijk zonder nadenken. We zitten in de kamer, of in de keuken, zo rustig en stil dat we net standbeelden lijken. Onze ogen vallen dicht. Al snel horen we een vrachtwagen voor het huis stoppen en wordt er één keer getoeterd. Hoewel we erop zaten te wachten, is het zo'n vreselijk geloei dat we ons rot schrikken en meteen klaarwakker zijn. De ruiten trillen even. De buren zullen ook wel wakker zijn geworden. We gaan naar buiten om onze vader uit te zwaaien; hij klimt in de vrachtwagen, steekt zijn arm door het raampje, oefent zijn glimlach terwijl hij terugzwaait. Je kunt merken dat hij het jammer vindt om weg te gaan. Of niet. Hij is maar twee, hoogstens drie dagen thuis geweest. Zijn twee maten boven in de vrachtwagen roepen en zwaaien ook naar ons. De tijd verstrijkt in slow motion. De Pegaso start en rijdt moeizaam weg, alsof ook hij geen zin heeft. Moeder heeft haar ochtendjas aan en misschien veegt ze een traan weg, misschien ook niet. Wij, de kinderen, lopen in onze pyjama en op pantoffels, en onze voeten zijn ijskoud. We gaan naar binnen en kruipen weer in bed waar het nog een beetje warm is, maar we kunnen niet meer slapen door de vele gedachten die door ons hoofd spoken. We zijn drie, vier, vijf en zeven jaar oud, en we hebben dit tafereel al vaak meegemaakt. Op dat moment weten we het nog niet, maar dit is de laatste keer dat we onze vader hebben gezien.
We hebben dezelfde herinnering.

Lees verder >